Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

Ευφραίνει τους Ελληνες µε καλό κρασί

Παύλος Καρακώστας

ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΚΑΒΕΣ CELLIER Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΚΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΕΠΩΝΥΜΕΣ ΞΕΝΕΣ ΚΑΙ ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥΛΕΡΕΣ, ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 11 Ιουνίου 2011
Αναµφίβολα, στην ατζέντα µε τις επωνυµίες προϊόντων που ευφραίνουν τον ουρανίσκο των ελλήνων bon-viveur βρίσκεται τουλάχιστον µία φίρµα από τα κρασιά - ελληνικά και ξένα - τα οποία εµπορεύεται ο κ. Παύλος Καρακώστας, ιδιοκτήτης της ΓΕΝΚΑ. 

Στο χαρτοφυλάκιο της εταιρείας αλλά και στα ράφια στις πέντε κάβες Cellier που διαθέτει βρίσκονται οι µάρκες Baron Philippe de Rothschild, Bollinger, Torres, Poli, Zonin, Duboef, Phelps, Penfolds, Poli και Delamain από το εξωτερικό, και µια λίστα από φηµισµένους οίνους ελληνικής παραγωγής, όπως Κτήµα Μερκούρη, Αργυρού, Ντούγκου και Αϊβαλή. 

Αλλωστε, η τεχνογνωσία της εταιρείας στη διεθνή αγορά επώνυµων µαρκών αριθµεί πάνω από 130 χρόνια. 

∆ιότι, εκτός από την εξοικείωση των ελλήνων καταναλωτών µε καλής ποιότητας οίνους από το εξωτερικό, είχε φέρει στη χώρα µας και µια σειρά από γνωστές στη διεθνή αγορά µάρκες καταναλωτικών προϊόντων. 

ΕΠΩΝΥΜΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ. Την εποχή που η παγκοσµιοποίηση δεν είχε ακόµη αποκτήσει το σηµερινό εύρος, η οικογένεια Καρακώστα ήταν εµπορικοί αντιπρόσωποι επωνυµιών, όπως γάλαεβαπορέ Nουνού, κονσέρβες Geisha, Pampers, αλκοολούχα ποτά Ballantines, Courvoisier, Canadian Club, σαµπάνιες Mumm, πόρτο Sandeman. Ξεκίνησε, για παράδειγµα, την εισαγωγή του Νουνού το 1949 για να σταµατήσει 34 χρόνια αργότερα, όταν στήθηκε στην Ελλάδα θυγατρική της πολυεθνικής Friesland που το παράγει. Σήµερα τα περισσότερα από τα παγκοσµίως γνωστά αυτά εµπορικά σήµατα αποτελούν παρελθόν για τον 66χρονο επιχειρηµατία, ο οποίος επικεντρώνεται περισσότερο στα κρασιά. Οµως, παρότι η ΓΕΝΚΑ διαθέτει µια σειρά από µάρκες κρασιών από τους καλύτερους αµπελώνες εντός και εκτός συνόρων, οι αναταράξεις της κρίσης δεν την άφησαν ανεπηρέαστη. 

ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ. Η ελληνική αγορά κρασιού, ακολουθώντας τη µοίρα όλων των κλάδων της οικονοµίας, έχει κάνει τη δική της βουτιά και υπολογίζεται ότι ο τζίρος της έχει µειωθεί κατά 40% σε σχέση µε τα προ της κρίσης επίπεδα. Αρνητικά έχει επηρεαστεί και η αγορά της εστίασης, όπου η έτερη δραστηριότητα του κ. Καρακώστα, καθώς η εταιρεία του έχει υπό τον έλεγχό της και το εστιατόριο Cellier Bistrot στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο έχει µετατραπεί σε στέκι συνάντησης ανθρώπων των επιχειρήσεων και της οικονοµικοπολιτικής σκηνής. Πάντως, η ΓΕΝΚΑ επέδειξε αντοχές καθώς ο τζίρος της διαµορφώθηκε σε 6,6 εκατ. ευρώ το 2010 έναντι 6,8 εκατ. το 2009.

Ως γνώστης της αγοράς κρασιού ο κ. Καρακώστας – βρίσκεται, άλλωστε, στο τιµόνι της επιχείρησης 40 χρόνια, ενώ έχει διατελέσει πρόεδρος του Συνδέσµου Ελληνικού Οίνου – γνωρίζει από πρώτο χέρι τα προβλήµατα του και τις δυσκολίες που αντιµετωπίζουν οι παραγωγοί στην έξοδό τους σε αγορές του εξωτερικού. 

Η υψηλή τιµή αποτελεί έναν από τους λόγους που το ελληνικό κρασί δυσκολεύεται να µπει στις αγορές του εξωτερικού. Οπως διευκρινίζει ο διευθύνων σύµβουλος της ΓΕΝΚΑ, «το ελληνικό κρασί είναι καλό, αλλά ακριβό», προσθέτοντας ότι το χύµα στη χώρα µας – που αποτελεί ελληνική πατέντα – έχει 8 ευρώ το λίτρο, ενώ στην Ιταλία το αντίστοιχο κρασί κοστίζει από 4 ευρώ το µπουκάλι. 

Επιπλέον, αποτελεί πηγή δυσφήµησης για το ελληνικό κρασί το γεγονός ότι ένα µπουκάλι µπορεί να κοστίζει 10 ευρώ στο ράφι του σούπερ µάρκετ και το ίδιο ακριβώς να πωλείται 45 ευρώ στα εστιατόρια. Παράλληλα, οι εισαγωγικές εταιρείες έχουν πάνω από 4 χρόνια να κάνουν αυξήσεις τιµών στις ξένες ετικέτες, ενώ στα εγχώρια κρασιά µέχρι και πέρυσι γίνονταν συνεχώς ανατιµήσεις. 

Οι ρίζες της ΓΕΝΚΑξεκινούν από την Κάρυστο. Το 1877ο παππούς του σηµερινού ιδιοκτήτη, ο Νικόλαος ∆. Καρακώστας, άφησε τη γενέτειρά του για να εγκατασταθεί στην Αθήνα σε ηλικία µόλις 17 ετών. Τον ίδιο χρόνο άνοιξε το πρώτο του κατάστηµα στο Μαρκόπουλο, πουλώντας φρούτα και λαχανικά. Τρία χρόνια αργότερα εγκαινίασε το πρώτο κατάστηµα στο κέντρο της Αθήνας, στη συµβολή των οδών Αθηνάς και Γερανίου, πουλώντας τρόφιµα. Εκανε ένα ακόµη βήµα το 1903 όταν αγόρασε το κατάστηµα στην οδό Κλεισθένους 9 - όπου βρίσκονται ακόµη και σήµερα τα γραφεία της εταιρείας - και ίδρυσε την Καρακώστας & Γιαννάκος, που θα γίνει αρκετά αργότερα ΓΕΝΚΑ. 

Το 1913, οι δύο γιοι του Γιώργος και Κυριάκος ανέλαβαν την εταιρεία αλλάζοντας την επωνυµία σε Κυριάκος & Γιώργος Καρακώστας.Σκοπός τους ήταν “η ίδρυση ενόςσοβαρού και αξιόπιστου οίκουαντιπροσωπείας για εισαγόµενα προϊόντα υψηλής ποιότητος”. Το 1938 άνοιξαν το πρώτο gourmetεστιατόριο «Cellar» επί τηςΚριεζώτου, όπου σήµερα βρίσκεται το µεγαλύτερο κατάστηµα Cellier, της οµώνυµης αλυσίδας. 

Το 1951 ο Γιώργος Ν. Καρακώστας ανέλαβε µόνος του την εταιρεία αλλάζοντας την επωνυµία σε ΓΕΝΚΑ και διεύρυνε σηµαντικά τις εισαγωγικές της δραστηριότητες. 

KAI e-ΠΩΛΗΣΕΙΣ. Για τον σηµερινό επικεφαλής καιαπόγονο τρίτης γενιάς του ιδρυτήτης εταιρείας, η παραγωγή δικού του κρασιού ήταν αυτονόητη. 

Ετσι, στα ράφια των Cellier, µαζί µε τις διεθνώς γνωστές ετικέτες, έχει προσθέσει το κρασί Κτήµα Μοντοφώλι, το οποίο παράγεται στο οµώνυµο κτήµα της εταιρείαςστη γενέτειρα της οικογένειας, στην Κάρυστο. 

Αλλά και ητεχνολογία καιτα νέα δεδοµένα στοεµπόριο δενέχουν αφήσει αδιάφορο τον κ.Καρακώστα, ο οποίος στο παρελθόν έχει διατελέσει και πρόεδρος του Ελληνοβρετανικού Εµπορικού Επιµελητηρίου. Φρόντισε να επεκταθεί και στις ηλεκτρονικές πωλήσεις και το έκτο κατάστηµα της αλυσίδας Cellier είναι ηλεκτρονικό. 


«Το ελληνικό κρασί είναι καλό, αλλά ακριβό. Στη χώρα µας το χύµα έχει 8 ευρώ το λίτρο, ενώ στην Ιταλία τοαντίστοιχο κρασί κοστίζει από 4 ευρώ το µπουκάλι»

Καλό κρασί, αλλά λίγο

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΡΥΓΟΣ 2010

Μειωμένη η παραγωγή, αλλά σταθερή η ποιότητα

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΗΣ , pstefanis@dolnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010
Τα πρώτα φρέσκα ελληνικά κρασιά του φετινού τρύγου βγήκαν ήδη στην αγορά, την περασμένη Πέμπτη, καθώς οι έλληνες παραγωγοί ακολουθούν τα τελευταία χρόνια τη γαλλική παράδοση που θέλει το Βeaujolais Νouveau να κυκλοφορεί την τρίτη Πέμπτη κάθε Νοεμβρίου. Για τα υπόλοιπα εμφιαλωμένα της φετινής σοδειάς θα πρέπει να 
περιμένουμε έναν με δύο μήνες για τα λευκά και παραπάνω από χρόνο για τα κόκκινα. Οσο για την ποιότητα, οισχετικοί με το κρασί δηλώνουν ευχαριστημένοι: οι συνθήκες ήταν καλές και όλες οι περιοχές της χώρας αναμένεται να δώσουν καλό κρασί. Μόνο που η παραγωγή, για ακόμη μία χρονιά, είναι μειωμένη... 
Η γεύση του φετινού κρασιού θα είναι μάλλον «γλυκόπικρη». Ο πρόσφατος ελληνικός τρύγος, αν και ποιοτικός στα χαρακτηριστικά του, είναι μικρότερος συγκριτικά με τις προηγούμενες χρονιές. Για την ακρίβεια, είναι ο δεύτερος χειρότερος ποσοτικά- μαζί με αυτόν του 2002-κατά την τελευταία δεκαπενταετία. Στην τρέχουσα περίοδο, μάλιστα, «χτυπήθηκε» κατά περιοχές και από τις προσφερόμενες χαμηλές τιμές για τα σταφύλια που παρήχθησαν στα περίπου 700.000 στρέμματα αμπελώνων της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο στην Ηλεία, με τιμές από 0,10- 0,11 ευρώ ανά κιλό, τα μισά αμπέλια δεν τρυγήθηκαν, αλλά σχεδόν εγκαταλείφθηκαν από τους αμπελουργούς, οι οποίοι έφτασαν στο σημείο να καλούν τα οινοποιεία να μαζέψουν δωρεάν τα τσαμπιά για να μη μείνουν πάνω στα αμπέλια. 

Πτώση 20%. Και οι υπόλοιποι «συνήθεις ύποπτοι» παράγοντες έπαιξαν καθοριστικά, αρνητικά, τον ρόλο τους. «Τώρα που ο τρυγητός έχει ολοκληρωθεί, τα πρώτα στοιχεία δείχνουν έναν μικρότερο όγκο παραγωγής, εξαιτίας είτε ασθενειών των φυτών (όπως ο περονόσπορος και το ωίδιο), είτε των κλιματολογικών συνθηκών που επικράτησαν ανά την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, για την περίοδο 2010- 2011 υπολογίζουμε πως θα φτάσουμε στους 310.000 τόνους εγχώριου οίνου, τη στιγμή που πρόπερσι είχαμε μιαν ικανοποιητική απόδοση 387.300 τόνων. Καταγράφεται, δηλαδή, μια ποσοτική πτώση κατά 20% την τελευταία διετία», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Παρασκευάς Κορδοπάτης, διευθυντής της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ενωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων (ΚΕΟΣΟΕ, http://www. keosoe.gr), που αριθμεί πανελλαδικά 35 οινοπαραγωγικούς συνεταιρισμούς ως μέλη της. 

Πρόβλημα ποιότητα δεν τίθεται, σπεύδει να ξεκαθαρίσει. Τα όποια ζητήματα προέκυψαν, ήδη ξεπεράστηκαν. «Σε γενικές γραμμές, στο μεγαλύτερο μέρος της Επικράτειας, ο Μάιος και ο Ιούνιος ήταν βροχεροί και ο Ιούλιος ζεστός, άρα καλός για το δέσιμο των σταφυλιών. Αντιθέτως, ο Αύγουστος είχε παρατεταμένο καύσωνα, που τα αφυδάτωσε, προκάλεσε την πρώιμη ωρίμασή τους, ενώ παράλληλα συνέβαλε και στη δημιουργία υψηλών αλκοολικών βαθμών. Ευτυχώς, η ιδιαιτερότητα αυτή, η οξύτητα των κρασιών, που δυσκολεύει τους οινολόγους, αντιμετωπίστηκε επιτυχώς με τις κατάλληλες παρεμβάσεις τους. Μπορούμε λοιπόν να πούμε πλέον ότι σε βασικές αμπελουργικές περιοχές, όπως Αχαΐα, Νάουσα, Νεμέα, Ιόνιο, Αιγαίο και Κρήτη, για μια ακόμα χρονιά περιμένουμε ποιοτική παραγωγή. Μπορεί οι αμπελώνες να είχαν μειωμένες αποδόσεις, ωστόσο και ο κανόνας λέει πως όταν το φυτό δεν είναι φορτωμένο με πολλά σταφύλια, βγάζει πάντα και πιο ποιοτικό κρασί», σημειώνει. 

«Καλή σεζόν». Σε αυτό συμφωνεί και η χημικός- οινολόγος κ. Μαρία Τζίτζη, συγγραφέας βιβλίων για το κρασί, αλλά και διδάσκουσα σε θέματα οίνου σε ιδιωτική Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων. «Τα πρώτα μηνύματα μας επιτρέπουν να προσδοκούμε μια καλή στο σύνολό της οινοπαραγωγική σεζόν», λέει. «Πιο αναλυτικά, στη Βόρεια Ελλάδα (Δράμα, Επανομή, Νάουσα, Αμύνταιο, Χαλκιδική), σύμφωνα με τους παραγωγούς, η ποιότητα των κρασιών εκτιμάται ως εξαιρετική, με έντονους αρωματικούς χαρακτήρες στα λευκά και καλή φαινολική ωριμότητα (σωστή ποσότητα και ποιότητα σε χρωστικές, δηλαδή χρώμα, και τανίνες, δηλαδή γεύση) στα ερυθρά. Στην Πελοπόννησο, η ιδιαίτερα μειωμένη παραγωγή αναμένεται καλή, με τη Νεμέα να κερδίζει το χαμένο έδαφος της περσινής, αρκετά προβληματικής λόγω παρατεταμένων βροχοπτώσεων, χρονιάς. Με ενδιαφέρον περιμένουμε, επίσης, τη Σαντορίνη που τρύγησε πολύ πιο νωρίς φέτος. Εκεί περιμένουμε μια καλή ποσοτικά παραγωγή, παρά τα προβλήματα που παρουσίασαν τα σταφύλια, κυρίως το Αθήρι, από ασθένειες εξαιτίας της υγρασίας», επισημαίνει. 

Καθώς η χρονιά αυτή είχε εξαιρετικά ομοιόμορφες και καλές κλιματολογικές συνθήκες σε όλη τη χώρα, σημαντικές ποιοτικές διαφορές δεν παρατηρούνται, λέει με τη σειρά του ο κ. Αγγελος Ρούβαλης, οινολόγοςοινοποιός στις πλαγιές της Αιγιαλείας, ιδρυτής της εταιρείας Οινοφόρος (http://www. oenoforos.gr) και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικού Οίνου (http://www. greekwinefederation. gr). «Παντού, τα ερυθρά κρασιά έχουν υψηλό φαινολικό δυναμικό και ωριμότητα, ενώ τα λευκά άρωμα και καλή δομή, με μάλλον χαμηλότερες οξύτητες. Ο ήπιος χειμώνας οδήγησε στην πρωιμότητα, οι ανοιξιάτικες βροχές προσέφεραν πλούσιο φυλλικό τοίχωμα που θρέφει καλά το αμπέλι, ενώ το ζεστό καλοκαίρι μια πολύ καλή ωρίμαση. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι χάνονται οι ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής ή του κάθε οινοποιού. Απεναντίας, σε τέτοιες ομαλές συνθήκες, τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά στοιχεία του μικροκλίματος και της ποικιλίας θα εκφραστούν καθαρότερα στο αντίστοιχο κρασί», τονίζει. 


«Εις υγείαν» και με ελληνικά Νouveau!
«Le Βeaujolais Νouveau est arrive» και μαζί του έφτασαν στα ράφια και τα ελληνικά Νouveau κρασιά. Τα φρέσκα, δηλαδή, ερυθρά κρασιά του φετινού τρύγου, προϊόντα διαφορετικής μεθόδου οινοποίησης, της λεγόμενης αναερόβιας ενδοκυτταρικής ζύμωσης (δηλαδή χωρίς οξυγόνο αλλά με διοξείδιο του άνθρακα). Τα κρασιά που παράγονται με αυτή την τεχνική είναι έτοιμα περίπου ενάμιση μήνα μετά το τέλος της αλκοολικής ζύμωσής τους, αλλά πίνονται υποχρεωτικά φρέσκα- το πολύ ενάμιση- δύο μήνες από την παραγωγή τουςκαι σερβίρονται δροσερά σε θερμοκρασίες 12-14 C. Και φέτος, σταφύλια διαφόρων γηγενών ποικιλιών υπόσχονται, σύμφωνα με τους έλληνες οινοπαραγωγούς, έντονο κόκκινο χρώμα, πλούσια γεύση και φρουτώδη αρώματα, από φράουλα, βατόμουρο, σύκο, κεράσι και ώριμη μπανάνα. Τα Νouveau αυτά, που ήδη διατίθενται σε επιλεγμένες κάβες και εστιατόρια, θεωρούνται εξαιρετικά απεριτίφ και γαστρονομικά συνοδεύουν ιδανικά ποικιλίες αλλαντικών και τυριών, πίτσες, ζυμαρικά με ελαφρές κόκκινες σάλτσες αλλά και πικάντικα πιάτα. 
Τα λευκά στα ράφια, τα κόκκινα στα βαρέλια
Θέμα μηνών είναι να τεθούν στη διάθεση των καταναλωτών τα πρώτα εμφιαλωμένα κρασιά της τρέχουσας παραγωγής. «Από τα Χριστούγεννα έως και το Πάσχα θα βγουν στο εμπόριο και στα ράφια τα λευκά κρασιά εσοδείας 2010. Στα κόκκινα ωστόσο, η κλιμακούμενη ανάγκη ωρίμασής τους και παλαίωσής τους σε βαρέλια, αλλάζει τα δεδομένα. Μπορεί, δηλαδή, να δοκιμάσει κανείς φέτος φρέσκα εσοδείας 2009 ή ακόμα και 2010 (π.χ. Αγιωργίτικο) ή εξαιρετικά παλαιωμένα του 2004-2007 (π.χ. Ξινόμαυρο Cabernet)», εξηγεί ο οινολόγος- οινοποιός κ. Αγγελος Ρούβαλης («Οινοφόρος»). 

«Οι διεθνείς ποικιλίες τρυγήθηκαν πολύ νωρίς φέτος και σ΄ όλη την Ελλάδα ήταν πολύ καλής ποιότητας, γι΄ αυτό κι αναμένουμε κι ανάλογα κρασιά μέσα στον Δεκέμβριο. Τα υπόλοιπα λευκά, από γηγενείς ποικιλίες, θα τα βρούμε στην αγορά λίγο αργότερα. Περιμένοντας βέβαια τη σοδειά του 2010, φυσικά και θα πίνουμε και λευκά του 2009, που θα έχουν κρατήσει τη φρεσκάδα τους. Θα πιούμε και κρασιά περασμένα από βαρέλι, ακόμα και πιο παλιάς χρονιάς που θα έχουν ωριμάσει καλά, ώστε να μας γοητεύσουν...», λέει η χημικός- οινολόγος κ. Μαρία Τζίτζη. «Οσο για τα κόκκινα, επειδή πάντα μιλάμε για μερικές χρονιές πίσω, το ενδιαφέρον μας εστιάζεται κυρίως στις πιο νέες κυκλοφορίες των παραγωγών. Πραγματικά όμως δεν πιστεύω πως χρειάζεται να αγωνιούμε για το ποιας περιόδου το κρασί πρέπει να περιμένουμε: από τη στιγμή που η Ελλάδα είναι μια χώρα γενικά ευνοημένη από το κλίμα της στην αμπελοκαλλιέργεια, η μια χρονιά με την άλλη δεν έχουν και τεράστιες ποιοτικές αποστάσεις...». 


Η κρίση δεν ακουμπά τα κρασιά με «ονοματεπώνυμο»


«Τόσο στην Πελοπόννησο (Νεμέα, Μαντίνεια, Αχαΐα) όσο και στη Μακεδονία(Νάουσα, Αμύνταιο, Δράμα κ.α.), αλλά και στην Κρήτη και τις άλλες ελληνικές αμπελοοινικές περιοχές, το αναμενόμενο αποτέλεσμα είναι κρασιά από πολύ καλής έως εξαιρετικής ποιότητας», λέει ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Αμπέλου και Οίνου (ΕΔΟΑΟ) Μιχάλης Βουμβουλάκης. «Με αυτή την ποιοτική αναβάθμιση του ελληνικού κρασιού τα τελευταία χρόνια, η διαφορά πλέον στην εσωτερική αγορά είναι ότι γίνονται της μόδας τα επώνυμα κρασιά. Δηλαδή, τα κρασιά που ο καταναλωτής γνωρίζει την προέλευσή τους, που έχουν την ταυτότητα του οινοποιού. Ο Ελληνας έχει αντιληφθεί πια ότι μπορεί να έχει περισσότερη εμπιστοσύνη σε ένα κρασί στο οποίο ο παραγωγός βάζει τη σφραγίδα του και φέρει την ευθύνη για την ποιότητά του. Γι΄ αυτό και, παρά την οικονομική κρίση, καταγράφεται αυξανόμενη η προτίμηση των καταναλωτών 
στο επώνυμο κρασί, είτε είναι εμφιαλωμένο είτε χύμα...».

Παρασκευή 13 Μαΐου 2011

«Ανοιχτές Πόρτες»,


Ταξιδεύουμε στους αμπελώνες της Βόρειας Ελλάδος, με αφορμή την εκδήλωση «Ανοιχτές Πόρτες», που πραγματοποιεί για όγδοη συνεχή χρονιά η Ενωση Οινοπαραγωγών του Αμπελώνα της Βορείου Ελλάδος, με το διακριτικό τίτλο «Οίνοι Βορείου Ελλάδος».
Ετσι, λοιπόν, το Σάββατο 14 και την Κυριακή 15 Μαΐου οι οινοπαραγωγοί-μέλη των «Δρόμων του Κρασιού της Βορείου Ελλάδος» περιμένουν τους φίλους του κρασιού στα επισκέψιμα οινοποιεία τους για ξεναγήσεις, γευστικές δοκιμές, εκδηλώσεις, δώρα και πολλές εκπλήξεις!
Οι οκτώ οινικές διαδρομές
Οι οκτώ διαδρομές των οινοποιείων των «Δρόμων του Κρασιού της Βορείου Ελλάδος» που θα έχουν «Ανοιχτές Πόρτες» είναι:
Διαδρομή του Κρασιού της Θεσσαλονίκης - Οινοποιία «Κεχρή» (Καλοχώρι Θεσσαλονίκης, τηλ. 2310/751.283), Κτήμα Ανέστη Μπαμπατζιμόπουλου (Οσσα Λαγκαδά, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310/519.705), Κτήμα Γεροβασιλείου (Επανομή Θεσσαλονίκης, τηλ. 23920/44.567), Οινοποιία Αρβανιτίδη (Ασκός Θεσσαλονίκης, τηλ. 23950/61.626), 
Διαδρομή του Κρασιού της Χαλκιδικής - Τσάνταλη (Αγιος Παύλος Χαλκιδικής, τηλ. 23990/76.100), Κτήμα Πόρτο Καρράς (Σιθωνία Χαλκιδικής, τηλ. 23750/77.000), Μυλοπόταμος – Αγιον Ορος (Ιερό Κελί Αγίου Ευσταθίου, τηλ. 23770/23.744, μόνο για άρρενες με ειδική άδεια εισόδου. Επικοινωνία με κ. Κοτσικάρη: 6979/449.857),  
Διαδρομή του Κρασιού της Νάουσας - Αργατία (Ροδοχώρι Ημαθίας, τηλ. 23320/51.080), Κυρ-Γιάννη ΑΕ – Οινοποιείο Νάουσας (Γιαννακοχώρι Ημαθίας, τηλ. 23320/51.100), Κτήμα Φουντή (Νέα Στράντζα Ημαθίας, τηλ. 23320/48.255), Μπουτάρη Οινοποιητική ΑΕ – Οινοποιείο Νάουσας (Στενήμαχος Ημαθίας, τηλ. 23320/ 41.666), 
Διαδρομή του Κρασιού της Πέλλας - Γουμένισσας - Κτήμα Λίγας (Γιαννιτσά Πέλλας, τηλ. 23820/ 24.421), ΑΟΑ Χατζηβαρύτη ΑΕ (Γουμένισσα Κιλκίς, τηλ. 23430/ 41.236), Κτήμα Τάτση (Γουμένισσα Κιλκίς, τηλ. 23430/ 43.060), Μπουτάρη Οινοποιητική ΑΕ – Οινοποιείο Γουμένισσας (Γουμένισσα Κιλκίς, τηλ. 23430/ 41.989), Οινοποιία Αϊδαρίνη (Γουμένισσα Κιλκίς, τηλ. 23430/ 41.293),  
Διαδρομή του Κρασιού των Λιμνών - Κτήμα Βογιατζή (Βελβεντός Κοζάνης, τηλ. 24640/ 32.283), Κτήμα Ζανδέ (Βελβεντός Κοζάνης, τηλ. 24640/ 32.238), Οι Δύο Φίλοι (Σιάτιστα Κοζάνης, τηλ. 24650/ 21.421), Κτήμα Στεργίου (Μεταμόρφωση Καστοριάς, τηλ. 24670/ 72.508), ΕΑΣ Αμυνταίου (Αμύνταιο Φλώρινας, τηλ. 23860/ 23.813), Κτήμα Αλφα (Αγ. Παντελεήμονας Φλώρινας, τηλ. 23860/ 20.111), Κυρ-Γιάννη ΑΕ – Οινοποιείο Αμυνταίου (Αγ. Παντελεήμονας Φλώρινας, τηλ. 23860/ 61.185), 
Διαδρομή του Κρασιού του Διονύσου - Κτήμα Παυλίδη (Κοκκινόγεια Δράμας, τηλ. 25210/ 58.300), Κτήμα Τέχνη Οίνου Μικροχωρίου (Μικροχώρι Δράμας, τηλ. 25210/ 83.626), Οινογένεσις (Αδριανή, Δράμα, τηλ. 25210/ 34.774), Κτήμα Βιβλία Χώρα (Κοκκινοχώρι Καβάλας, τηλ. 25920/ 44.974), Κτήμα Χατζηγεωργίου (Κάρυανη Καβάλας, τηλ. 25940/ 51.491), Κτήμα Βουρβουκέλη (Αβδηρα Ξάνθης, τηλ. 25410/ 51.580),  
Διαδρομή του Κρασιού των Θεών του Ολύμπου - Οινοποιία Ντούγκος (Ιτέα Τεμπών, τηλ. 24950/ 93.112), Κτήμα Κατσαρού (Κρανιά Ολύμπου, τηλ. 24950/ 41.666), 
Διαδρομή του Κρασιού της Ηπείρου - Κτήμα Γκλίναβος (Ζίτσα Ιωαννίνων, τηλ. 26580/ 22.212), Κατώγι Αβέρωφ (Μέτσοβο Ιωαννίνων, τηλ. 26560/ 41.010).

Info
 - Οι «Ανοιχτές Πόρτες» θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 14 και την Κυριακή 15 Μαΐου, και ώρες 11.00 π.μ. - 18.00. Παράλληλα με τις «Ανοιχτές Πόρτες» έχουν προγραμματιστεί και διάφορες εκδηλώσεις στα οινοποιεία.
 - Περισσότερες πληροφορίες στο τηλ. 2310/ 281617 και στην ιστοσελίδα www.wineroads.gr.

Κυριακή 17 Απριλίου 2011

Donald Ziraldo, Ο βαρώνος του icewine

Ο ιδιοκτήτης του οινοποιείου Ιnniskillin στον Καναδά, μας μιλάει για τον αμπελώνα της χώρας του και για το αγαπημένο του κρασί
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Της Ντένης Καλλιβωκά
Συνάντησα τον Donald Ziraldo κατά τη διάρκεια της πρώτης του επίσκεψης στην Αθήνα. Κομψός μέσα στο σμόκιν του, πληθωρικός, ένας πραγματικός bon viveur που μας αποκάλυψε ότι απήλαυσε την ένταση αλλά και φρεσκάδα των ελληνικών κρασιών, ξεχώρισε το Ασύρτικο αλλά ερωτεύτηκε μια μαυροδάφνη του 1873 που δοκίμασε στην Πάτρα. Περήφανος για το οινοποιείο του κοντά στους καταρράκτες του Νιαγάρα μίλησε για το πιο αγαπημένο του από τα κρασιά που παράγει, το Icewine Gold Vidal Oak - Aged 2002.
Πώς αποφασίσατε να εμπλακείτε με το χώρο του κρασιού;
Υποθέτω ότι ήταν μια επιρροή της ιταλικής μου καταγωγής και του γεγονότος ότι μεγάλωσα σε ένα σπίτι που το κρασί ήταν μέρος του καθημερινού γεύματος.
Ποια είναι η συνεισφορά του δικού σας οινοποιείου στην επανάσταση που έχει λάβει χώρα στον καναδέζικο αμπελώνα και στα καναδέζικα κρασιά;
Είμαστε το πρώτο οινοποιείο που πήρε άδεια λειτουργίας στο Καναδά -εδώ και 50 χρόνια- μετά την εποχή της απαγόρευσης το 1929. Ο Καρλ Κάιζερ (συνιδιοκτήτης του Inniskillin), έφτιαξε το πρώτο ποικιλιακό κρασί. Εκείνος εισήγαγε και το Icewine που ουσιαστικά είχε «εφευρεθεί» από το 1794 από τους Γερμανούς. Το Inniskillin Hall στο CCOVI (Climate Oenology and Viticulture Institute) ονομάστηκε έτσι από το οινοποιείο μας και εγώ ήμουν πρόεδρος της εκστρατείας. Τώρα προεδρεύω στο Niagara Culinary Institute κατευθύνοντας μία καμπάνια των 10 εκατ. δολαρίων. Το παρατσούκλι μου είναι πρέσβης!
Ποιες είναι οι ποικιλίες που βρίσκουν την καλύτερη έκφρασή του στο έδαφος και το κλίμα του Inniskillin;
Τα Pinot Noir, Chardonnay και Riesling.
Εχουν φτάσει τα καναδέζικα κρασιά στο επίπεδο των άλλων του Νέου Κόσμου;
Εμείς είμαστε ο Νέος Κόσμος!
Πόσο διαφορετική είναι η συγκομιδή σε μια περιοχή με το κλίμα του Οντάριο σε σχέση με άλλες με ηπιότερο κλίμα;
Είναι πιο επίφοβη σε σχέση με το timing και το υψηλό ρίσκο, ωστόσο υπάρχουν και πλεονεκτήματα όπως η οξύτητα, η δριμύτητα και η ζωηρότητα των κρασιών, που τα κάνει πιο φιλικά στο φαγητό.
Και η ιδέα του Icewine, πώς προέκυψε;
Το 1984, ο Κάρλ, αυστριακής καταγωγής σκέφτηκε ότι θα ήταν καλή ιδέα να εκμεταλλευτούμε τους παγωμένους χειμώνες του Καναδά για να κάνουμε αυτό που εφηύραν οι Γερμανοί το 1794.
Τι σημαίνει για εσάς το Icewine επαγγελματικά αλλά και συναισθηματικά;
Ως περιοχή μάς δίνει ένα στίγμα, όπως το Sauvignon Blanc στη Νέα Ζηλανδία, το Ασύρτικο στην Ελλάδα, το Pinot Noir στην Βουργουνδία ή το Riesling στην Γερμανία. Για εμένα απεικονίζει τον Καναδά: πάγο, χόκεϊ, πολυτέλεια. Ενώ το υψηλό ρίσκο που ενέχει σαν «extreme winemaking» με πάει συνειρμικά και στο σκι, που λατρεύω!
Ποιο είναι το προφίλ των χωρών στις οποίες εξάγετε και ποιες είναι οι μεγαλύτερες αγορές σας;
Μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου ήταν η Ιαπωνία και μετά οι ΗΠΑ και τα Duty Free. Ταυτόχρονα όμως στοχεύουμε σε πολύ καλά εστιατόρια και κάβες-μπουτίκ. Εδώ και δύο χρόνια που μας επετράπη να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση ρίξαμε εκεί όλη την προσοχή μας λόγω του κύρους αυτής της αγοράς.
Ποιος είναι ο ιδανικός τρόπος τόπος, ποτήρι, θερμοκρασία για να απολαύσουμε ένα Icewine;
Ταιριάζει υπέροχα με φουά γκρα, τυριά και φρούτα. Αν και θεωρείται επιδόρπιο κρασί μπορεί να σταθεί ως επιδόρπιο από μόνο του! Σερβίρεται πάρα πολύ παγωμένο. Για την παρέα μπορείτε να φτιάξετε ένα Icewine Martini (2 μέρη βότκα, 1 Icewine και γαρνίρισμα παγωμένο σταφύλι). Ακόμη και η Riedel, στη σειρά της Vinum Extreme Series, έχει φτιάξει ειδικό ποτήρι για το δικό μας Icewine που ονομάζει Inniskillin Icewine glass.
http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_oiko1_100234_21/04/2005_125477

Ο γλυκύς χρυσός του Καναδά

Δεν είναι απλώς ένας «επιδόρπιος οίνος». Είναι το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό στην κατηγορία του, ένα δώρο για τους εραστές του κρασιού
Του Γιωργου Σαλεα
Παρ' όλο που το πρώτο Icewine (Eiswein) στον κόσμο, σύμφωνα με κοινά αποδεκτές πηγές, φτιάχτηκε στην Γερμανία το 1794, η μεγαλύτερη οινοπαραγωγός περιοχή σήμερα είναι μια χώρα του Νέου Κόσμου στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού Ωκεανού. Το Icewine ξεπρόβαλε τις τελευταίες δύο δεκαετίες στον Καναδά, σαν ένα χαρακτηριστικό νέο είδος επιδόρπιου κρασιού, φτιαγμένο μόνο από οινοπαραγωγούς που επιθυμούν να πάρουν μεγάλα ρίσκα στους αμπελώνες τους. Στη Γερμανία και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, το συγκεκριμένο κρασί μπορεί να παραχθεί μόνο από συγκεκριμένες σοδιές όταν και αν ο χειμώνας φτάσει πολύ νωρίς. Ωστόσο, οι παγεροί καναδέζικοι χειμώνες και οι δυνατές ποικιλίες σταφυλιών στους καναδικούς αμπελώνες επιτρέπουν στους οινοπαραγωγούς να παράγουν ετησίως σχεδόν δύο εκατομμύρια μπουκάλια (375 ml το μπουκάλι) θεαματικών και «μεγάλων» icewines.
To 1989, το Icewine του Inniskillin έλαβε τα πρώτα διεθνή διαπιστευτήρια για τα καναδέζικα Icewine όταν στην έκθεση κρασιού Vinexpo στο Bordeaux το 1991, κέρδισε το σπουδαίο βραβείο Grand Prix d' Honneur για το καλύτερο γλυκό κρασί.
Η διαδικασία παραγωγής
Το Icewine Gold Vidal Oak - Aged 2002 του Inniskillin εισάγεται στην Ελλάδα από την Deals και θα το βρείτε στα ζαχαροπλαστεία Fresh και Μέλισσα (στο Περιστέρι), καθώς και στις κάβες Ανθίδης, Οινοτράπεζα Παυλίδη και Σταφυλίνα. Τιμή: 64.20 ευρώ (χωρίς ΦΠΑ).
Το να φτιάχνεις Icewine δεν είναι μια απλή απόφαση και συνεπώς απόπειρα, δεδομένης της επίπονης αργής ζύμωσης αυτού του γεμάτου σάκχαρα χυμού. Σύμφωνα με την Vintners Quality Alliance of Ontario (VQAO) -νομοθετικό σώμα για την ονομασίας προέλευσης- το Icewine πρέπει να προέρχεται από μία ή περισσότερες ποικιλίες (λευκές: Riesling, Gew­rztraminer, Chenin Blanc, κόκκινες: Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon) ή από την γαλλική υβριδική ποικιλία Vidal. Τα σταφύλια, έχοντας ωριμάσει πλήρως τον Οκτώβριο, αφήνονται ανέγγιχτα πάνω στα αμπέλια, κάτω από ένα μανδύα από προστατευτικό δίχτυ, μέχρι την πρώτη μεγάλη παγωνιά του καναδικού χειμώνα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα κρασιά έχουν ήδη πάρει μπρούτζινο χρώμα και έχουν με φυσικό τρόπο αφυδατωθεί από τα συστατικά τους. Γίνονται γλυκύτερα και πλουσιότερα, προσθέτοντας χάρη στη συγκέντρωση της γεύσης και των αρωμάτων, σάκχαρα και οξέα στο μούστο. Η περίοδος της συγκομιδής στο Οντάριο, στη χερσόνησο του Καναδά, ξεκινά όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους -10oC για πάνω από 24 ώρες και ποικίλλει από αρχές Δεκεμβρίου μέχρι μέσα Φεβρουαρίου. Οι ρώγες παγώνουν και το δύσκολο εγχείρημα της συγκομιδής με τα χέρια, που συχνά γίνεται νύχτα, ξεκινά ενώ αμέσως ακολουθεί η συμπίεση που δίνει σαν αποτέλεσμα ένα γλυκό νέκταρ. Ο αλκοολικός βαθμός δεν πρέπει να είναι κάτω από 7,5% και πάνω από 14,9%.
Aρμονία, ισορροπία και εκλεκτές γεύσεις
Η υπογραφή ενός σπουδαίου icewine είναι η ισορροπημένη ένταση μεταξύ της γλυκύτητας και της οξύτητας, ενώ υπάρχει ένα πολύ αρωματικό μπουκέτο και ένα βάθος γεύσεων και εκλεκτών αρωμάτων τροπικών φρούτων, καραμέλας, σιροπιού από σφενδάμι, ξερών φρούτων και μελιού και μια κοφτερή ζωντανή επίγευση μεγάλης διάρκειας.
O τρύγος για την παραγωγή του icewine αρχίζει όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους -10ο C. Oι ρώγες έχουν παγώσει και η συγκομιδή είναι μια δύσκολη υπόθεση... Συχνά, μάλιστα, γίνεται στη διάρκεια της νύχτας
To Vidal και το Riesling είναι οι δύο συνηθέστερες ποικιλίες από τις οποίες παράγεται το ice wine. Σε γενικές γραμμές, τα Vidals χαρακτηρίζονται από αισθησιακά αρώματα και αμύθητο μπουκέτο φρούτων που οδηγεί απ' ευθείας στην παλέτα. Η ευρύτητα των γεύσεων και των αρωμάτων των Vidals είναι απόρροια του τυπικού χειμώνα του Οντάριο, με διαδοχικά στοιχεία την ήπια παγωνιά και την τήξη πριν από το δριμύ ψύχος. Τα Riesling τείνουν να έχουν ένα ελαφρώς πιο εξευγενισμένο μπουκέτο και πιο ενδιαφέροντα επίπεδα γεύσεων. Υπάρχει επίσης και μία ποιοτική διαφορά στην οξύτητα των δύο ποικιλιών, με το Riesling να έχει μεγαλύτερη φινέτσα, πιο συμπαγή δομή και καλύτερη δυνατότητα παλαίωσης. Τα Icewines που παράγονται από κόκκινα κρασιά Cabernet Franc ή και ακόμη πιο σπάνια από Cabernet Sauvignon έχουν αχνό κόκκινο χρώμα που ακολουθείται από φρέσκα, ζωντανά αρώματα φράουλας και κερασιού. Τα εκχυλίσματα από τις φλούδες των σταφυλιών προσδίδουν μιαν άλλη διάσταση στη γεύση με κρεμώδεις, μελένιες γεύσεις ώριμων σύκων και πουρέ αχλαδιού.
Το icewine μπορεί να διατηρηθεί για αρκετά χρόνια ανάλογα με την ποιότητα του τρύγου. Πρέπει να καταναλώνεται κρύο (5o - 6o C) μόνο του ή συνοδεύοντας γλυκά με βάση τα φρούτα αλλά ακόμη και με αποξηραμένα καλοκαιρινά φρούτα όπως βερίκοκα, ροδάκινα, αχλάδια. Η ουσία των κρασιών αυτών έχει να κάνει με την απόλαυση και το μοίρασμα γι' αυτό μικρή ποσότητα διαρκεί πολύ. Ενα ειδικά σχεδιασμένο ποτήρι από την Riedel ενισχύει τη γεύση αλλά βοηθάει και στην εκτίμηση των αρωμάτων. Είναι πραγματικά ένα νέκταρ των θεών και ένα χειμωνιάτικο δώρο στους εραστές του κρασιού.
* O Γιώργος Σολέας είναι οινολόγος, με μεταπτυχιακό και διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Τορόντο. Είναι πρόεδρος του Εθνικού Ποιοτικού Συμβουλίου Ελέγχου των καναδικών ποτών και μέλος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων του WWTG (World Wide Trade Group), της επιτροπής ασφαλείας τροφίμων και του συμβουλίου οινολογίας ψυχρών κλιμάτων, του Viticulture Institute -Brock University- καθώς και της Αμερικανικής Οινολογικής οργάνωσης (American Society of Enology and Viticulture).
http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_oiko1_1_21/04/2005_125437

H επίπονη δοκιμασία της παλαίωσης

Πριν αποφασίσετε να παλαιώσετε οποιαδήποτε φιάλη στην κάβα σας, μάθετε όσα θα σας βοηθήσουν να απολαμβάνετε ένα κρασί στην καλύτερη στιγμή του
Του Δημήτρη Χατζηνικολάου, oινολόγου
Δεν φαντάζεσθε πόσο δημοσιογραφικό μελάνι έχει χυθεί πάνω στο θέμα της παλαίωσης των κρασιών, αλλά και στην τελική τους αντοχή μέσα στα υπόγεια κελάρια και στις κλιματιζόμενες κάβες! Παρ' όλο που συχνά οι γνώμες των ειδικών διίστανται, είναι πλέον γνωστό σε όλους μας ότι τα περισσότερα κρασιά στον κόσμο εξελίσσονται δυναμικά μέσα στο χρόνο… Χωρίς αμφιβολία, η εξέλιξη αυτή -που αφορά αποκλειστικά και μόνο τα εμφιαλωμένα-, οδηγεί σε θεαματικές αλλαγές βελτίωσης του χαρακτήρα τους, γεγονός που δικαιώνει απόλυτα την μακρόχρονη φύλαξή τους. Ενίοτε όμως, ο χρόνος στην κάβα προκαλεί δυσάρεστες εκπλήξεις που μας θυμίζουν τη διαχρονική ρήση ότι: Ο φυσιολογικός προορισμός του κρασιού είναι να γίνει ξίδι…
Μπορεί, λοιπόν, το χαριτωμένο στιχάκι τη λαϊκής μούσας να μιλάει «για παλιό καλό κρασί», σίγουρα όμως ο καλλιτέχνης δεν διευκρινίζει την ημερομηνία λήξης του μέσα στο χρόνο, η οποία καθορίζεται από το είδος, το χρώμα, την κατηγορία, την προέλευση, πολύ περισσότερο δε και από τη μέθοδο της οινοποίησης που εφαρμόσθηκε κατά τη γέννησή του… Γι' αυτόν το λόγο, πριν υποβάλουμε οποιαδήποτε φιάλη κρασιού στην επίπονη δοκιμασία της παλαίωσης στην κάβα μας, αξίζει να βουτήξουμε λίγο στα βαθύτερα νερά του φαινομένου...
Δεν θα ήταν άστοχο, βέβαια, να ξαναθυμηθούμε ότι τα λευκά και ξηρά ελληνικά κρασιά στην πλειοψηφία τους, δεν βελτιώνονται κατά τη διάρκεια της παλαίωσης ούτε επιδέχονται μακρόχρονη παλαίωση με την ελπίδα ότι θα γίνουν καλύτερα. Ωστόσο, θα ήταν άδικο η διαπίστωση αυτή να θεωρηθεί μειονέκτημα των λευκών κρασιών, επειδή μόνο και μόνο δεν αντέχουν στο χρόνο. Αντίθετα, παρουσιάζονται εντυπωσιακότερα στην νεαρή ή στην εφηβική τους ηλικία, εμφανίζοντας την φρεσκάδα της αρωματικής τους νεότητας, ως ξεχωριστό στοιχείο φρουτώδους ευωχίας. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα ροζέ κρασιά που θεωρούνται νεανικά και τριανταφυλλένια και καταναλώνονται δροσερά μέσα στη χρονιά παραγωγής τους…
Εν τούτοις, η πρώτη εξαίρεση λευκών κρασιών που κρατούν τις υποσχέσεις τους στο χρόνο, εντοπίζεται σ' αυτά που ζύμωσαν μέσα σε βαρέλι ή παρέμειναν στην δρύινη μονοκατοικία τους για λίγους μήνες. Είναι χρυσαφένια και βανιλάτα και συνήθως κυκλοφορούν υπό την γαλλική, αλλά αδόκιμη στη χώρα μας ένδειξη: «Fume». Τα κρασιά αυτής της κατηγορίας έχουν δανεισθεί από το ευγενικό ξύλο της βελανιδιάς τις απαραίτητες φαινολικές ουσίες ενός ειδικού διαβατηρίου τριετούς διάρκειας από τη γέννησή τους, γεγονός που τα διαφοροποιεί εντυπωσιακά από τα φρουτώδη αδελφάκια τους, που δεν γνώρισαν παρά μόνο τον ανοξείδωτο χάλυβα της δεξαμενής στη ζωή τους. Λόγω, λοιπόν, της παρουσίας του δρύινου στη ζωή τους, ορισμένα «ελληνικά Fume», βελτιώνονται για λίγα χρόνια πλαγιαστά στη κάβα, ενώ την κατάλληλη στιγμή του γάμου αναζητούν για ταίρι κάποιο λιπαρότερο πιάτο, προκειμένου να παντρευτούν και να ευτυχήσουν… Oσο για τα γλυκά λευκά κρασιά που παράγονται σ' όλο τον κόσμο, αναδεικνύονται και αυτά δυναμικά στο πέρασμα του χρόνου.
Στα κόκκινα όμως κρασιά εντοπίζουμε αμέσως δύο σημαντικά στοιχεία που είναι το βαθύ κόκκινο χρώμα και στη συνέχεια η στυφάδα. Οι φυσικές αυτές χρωστικές των ερυθρών οίνων, προκύπτουν κυρίως από την φλούδα των μαύρων σταφυλιών κατά τη φάση της εκχύλισης. Γι' αυτό και το είδος του κρασιού, η ένταση του χρώματος, η ποιότητα του στυφού εκχυλίσματος και ο τρόπος της οινοποίησής του, σηματοδοτούν και την χρονική του εξέλιξη στο υπόγειο κελάρι μας. Εξάλλου, οι προϋποθέσεις για την πετυχημένη παλαίωση ενός κόκκινου κρασιού, προσδιορίζονται αρχικά από τον οινολόγο που ελέγχει τις πολυφαινόλες, συμπληρώνονται από τον γευσιγνώστη που προτείνει το χαρμάνι της φιάλης, κατευθύνονται από τον καβίστα που το κρατάει πλαγιαστό και το φροντίζει, ενώ τελικά αναδεικνύονται τον οινοχόο, που έχει ρόλο να το καλοπαντρέψει την κατάλληλη στιγμή, με το αρμονικότερο ταίρι, στο ιδανικό ποτήρι και στη σωστή θερμοκρασία.
Ετσι υπάρχουν μοναδικά ερυθρά κρασιά, όπως τα μεγάλα Μπορντό του '82 που μόλις φέτος μετά είκοσι χρόνια «άνοιξαν αρωματικά την καρδιά τους», κάποια ρωμαλέα Ξινόμαυρα, Αγιωργίτικα, Syrah και Cabernets που ολοκληρώνονται γευστικά μέσα στην πρώτη δεκαετία από τη γέννησή τους, και ορισμένα άλλα όπως το Λημνιό, το Κοτσιφάλι και το Μαντηλάρι που μεγιστοποιούν την απόλαυσή τους μέσα στην πενταετία. Γι' αυτό και ο κόσμος του κρασιού είναι πολύπλοκος, αγαπητός και μεθυστικά φτιαγμένος.
Oταν, λοιπόν, η ζωή ενός βαθυκόκκινου και πορφυρού κρασιού ακολουθήσει το στενό μονοπάτι της Σαρακοστής και περάσει από το δροσερό κελάρι της υπομονής, θα καταλήξει χωρίς αμφιβολία στο αναστάσιμο Πάσχα των Eλλ-οίνων και θα είναι ικανό να χαρίσει σε όλους μας, τη νηφάλιο εκείνη μέθη που τόσο έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος. Η απίστευτη αυτή μεταμόρφωση, συμβαίνει επειδή το κόκκινο κρασί πέτυχε ένα πολύ σημαντικό πράγμα στην πορεία της ζωής του, που εντοπίζεται στις απρόσμενες ποιοτικές αλλαγές που σημειώνει μέσα στο χρόνο. Και αυτό το κατορθώνει γιατί είναι φίλος με τον χρόνο!
Ο χρόνος παραμονής του κρασιού μέσα στο κελάρι αποτελεί μοναδική ευκαιρία για τη γευστική και αρωματική του βελτίωσή, καθώς το κόκκινο κρασί σμιλεύει υπομονετικά τον επιθετικό του χαρακτήρα, αποβάλλοντας τα ατίθασα καπρίτσια που κουβαλάει από το αμπέλι. Eτσι κλεισμένο μέσα στο μπουκάλι στερείται για χρόνια το οξυγόνο, για να μεγαλουργήσει στη συνέχεια προσφέροντας το πολυπόθητο μπουκέτο της παλαίωσης «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής»...
http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_oiko1_1_21/04/2005_125438

Τα μυστικά της ετικέτας

Δεν είναι απλώς διακοσμητικές… Οι ετικέτες, αν μάθετε να τις διαβάζετε σωστά, θα σας αποκαλύψουν πολλά για την ταυτότητα κάθε κρασιού
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΝΟΥ

Του Γιώργου Βέκιου, οινολόγου - Σκίτσο: Hλίας Δελλόγλου
Σε κάθε νέα γνωριμία, η πρώτη κίνηση είναι να συστηθούμε, να δώσουμε και να πάρουμε τις πληροφορίες που θα μας διευκολύνουν στην επικοινωνία. Μια τέτοια υπηρεσία προσφέρουν και οι ετικέτες που συνοδεύουν τους εμφιαλωμένους οίνους. Οι ετικέτες δεν είναι απλώς διακοσμητικά. Πάνω τους υπάρχουν πολλές πληροφορίες -ακόμα και για τα γευστικά χαρακτηριστικά- των οίνων. Μια πρώτη γευστική επισήμανση δίνουν οι όροι ξηρός (όχι σάκχαρα), ημίξηρος, ημίγλυκος, γλυκός. Οι τρεις τελευταίοι είναι εύκολο να γίνουν κατανοητοί, δείχνουν μια διαβάθμιση της γλυκιάς γεύσης.
Τοπικός, ΟΠΑΠ και ΟΠΕ (VQPRD). Οι όροι αυτοί έχουν σχέση με την καταγωγή του κρασιού. Αν μια ετικέτα φιλοξενεί ένα τοπωνύμιο, τότε υποχρεωτικά ο οίνος πρέπει να προέρχεται από σταφύλια που καλλιεργήθηκαν στ' αμπέλια της περιοχής αυτής.
Επιτραπέζιος. «Μα, όλοι οι οίνοι στο τραπέζι δεν μπαίνουν;», θα αναρωτηθεί κάποιος. Μη σας δημιουργείται σύγχυση, ο προσδιορισμός αυτός αποτυπώνεται στις ετικέτες οίνων που δεν έχουν το δικαίωμα να φέρουν κάποιο τοπωνύμιο.
Κάβα, Reserve και Grande Reserve. Και οι τρεις προσδιορισμοί σημαίνουν ότι έχει προηγηθεί παλαίωση πριν η φιάλη αποκτήσει μια θέση στο ράφι. Στα επιτραπέζια θα δούμε τον όρο Κάβα, ενώ στα ΟΠΑΠ, ΟΠΕ (VQPRD) θα συναντήσουμε τους όρους Reserve και Grande Reserve.
Αφρώδεις, ημιαφρώδεις και ήσυχοι οίνοι. Οι προσδιορισμοί αυτοί έχουν σχέση με το ανθρακικό που περιέχει ο οίνος. Ευνόητο είναι ότι ήσυχοι είναι όσοι δεν περιέχουν ανθρακικό και με το άνοιγμα της φιάλης το περιεχόμενο δεν αφρίζει.
Fume, δρύινο και βαρέλι. Η χρήση του δρύινου βαρελιού προσφέρει κατά την ωρίμαση του οίνου αρώματα που προέρχονται από το ξύλο και δημιουργούνται στη διάρκεια της κατασκευής του βαρελιού. Eτσι, ο παραγωγός θέλει να σας κάνει γνωστή αυτήν την «παρέμβασή» του, που δικαιολογεί και την αυξημένη τιμή.
Πύργος, Κάστρο, Κτήμα, Μοναστήρι, Βίλα, Αρχοντικό. Η χρήση αυτών των όρων επιτρέπεται σε όσους παραγωγούς έχουν ιδιόκτητο αμπελώνα εντός ζώνης τοπικών οίνων και οίνων VQPRD και με την προϋπόθεση ότι η οινοποίηση έγινε εντός της ιδιοκτησίας.
% Vol, Be. Πάλι με ιερογλυφικά θα ασχοληθούμε; Τι να γίνει αφού τα βρίσκουμε μπροστά μας. Λοιπόν % Vol και ο αριθμός που προηγείται (π.χ. 13,5% Vol) μας δείχνουν την περιεκτικότητα σε αλκοόλη. Oσο για την ένδειξη Be, αφορά γλυκά κρασιά και δείχνει την «υψηλή» περιεκτικότητα σε σάκχαρα.
Όπως βλέπετε, η ετικέτα σάς αποκαλύπτει αρκετά από τα «μυστικά» των παραγωγών, εφ' όσον βέβαια αυτοί είναι συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους. Πάντως, τελικό κριτήριο κάθε οίνου θα πρέπει να είναι η απόλαυση που σας προσφέρει και όχι η ετικέτα του.
http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_oiko1_1_21/04/2005_125456